Rada Naukowa Med & Life

Profesor Feliks Jaroszyk

w 1964 roku ukończył studia na kierunku Fizyki Teoretycznej Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę magisterską ukończył w Zakładzie Fizyki Teoretycznej kierowanej przez prof. Szcz. Szczeniowskiego. Doktoryzował się w 1972 roku na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Promotorem rozprawy był prof. dr hab. Teodor Krajewski. Rozprawa doktorska prof. F. Jaroszyka została wyróżniona i przedstawiona do nagrody ministra.
W 1980 r. habilitował się, również na tym samym wydziale. W 1982 r. uzyskał stanowisko docenta w Katedrze Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu a w 1993 r. uzyskał tytuł profesora nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
W 1997 r. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej nadał mu na stałe stanowisko profesora zwyczajnego.
Prof. zw.dr hab. F. Jaroszyk po ukończeniu studiów w 1964 r. podjął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu. Przeszedł przez kolejne szczeble awansu od asystenta, starszego asystenta, adiunkta, docenta do profesora. W 1982 r. objął funkcję kierownika Katedry Biofizyki, którą pełni do chwili obecnej.

Jego zainteresowania naukowe skupiają się w szczególności wokół:

Transportu fononów termicznych, właściwości elektrycznych, piezoelektrycznych modelowych struktur krystalicznych oraz wybranych biopolimerów.
Problemów hemodynamiki krwi w układzie krążenia.
Biofizyki słuchu i wzroku (zjawisko Pulfricha, czasy reakcji motorycznej, potencjały wywołane).
Oddziaływania pól magnetycznych na żywe organizmy (sprawność psychomotoryczna, choroba Parkinsona itp.).
Bioenergetyki (strat cieplnych, problemów termoregulacji).

Opublikował ok. 300 prac oryginalnych, przeglądowych i komunikatów zjazdowych, 7 podręczników i skryptów (w tym 1 ogólnopolski - "Biofizyka" pod redakcją prof. F. Jaroszyka), 4 monografie. Był autorem kilkudziesięciu recenzji prac doktorskich, habilitacyjnych oraz o tytuł profesora.

Był promotorem 12 prac magisterskich, 17 rozpraw doktorskich, 5 rozpraw habilitacyjnych. Odbył kilka staży w krajowych Instytutach Naukowych (Poznań, Warszawa, Kraków) oraz kilkanaście staży w zagranicznych placówkach tego typu (Szwecja, Niemcy, Hiszpania).

Pełnił wiele funkcji m.in.:

Redaktor Naczelny "Current Topics in Biophysics" - Czasopismo Polskiego Towarzystwa Biofizycznego.
Członek Redakcji "Journal of Medical Physics and Engineering", Recenzent w/w czasopisma.

Wielokrotny przewodniczący Oddziałów Towarzystw Naukowych:

- Polskiego Towarzystwa Fizycznego
- Polskiego Towarzystwa Fizyki Medycznej
- Polskiego Towarzystwa Biofizycznego

Członek dwóch zagranicznych Towarzystw Naukowych (ESP i IOMP).
Członek dwóch Komitetów Naukowych PAN w Warszawie.

Otrzymał wiele nagród za działalność naukową i dydaktyczną, m.in.:

- Wyróżniona i przedstawiona do nagrody rozprawa doktorska.
- Nagroda Prezesa Polskiej Akademii Nauk.
- 3 Nagrody Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.
- Nagrodę Wojewódzką.
- Kilkanaście nagród rektorskich.

Jego zainteresowania naukowe są ściśle związane z tematyką pól magnetycznych. Już jego praca magisterska dotyczyła zjawisk ferro- i antyferromagnetycznych. Napisał kilka prac naukowych o tej tematyce, jest współautorem patentu w tej dziedzinie, ponadto był wykładowcą na Ogólnopolskich Sympozjach dla Lekarzy i Fizjoterapeutów, dotyczących tej dziedziny.

Profesor Janusz Paluszak

Urodził się 15.01.1938 r. w Poznaniu. Po ukończeniu w 1955 r. Liceum Ogólnokształcącego odbył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, uzyskując w 1960r. dyplom magistra. W 1961 r. podjął pracę naukową w Katedrze Patofizjologii Akademii Medycznej w Poznaniu. W latach 1962-1967 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu, uzyskując dyplom lekarza medycyny.
W 1965 r. uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych na Wydziale Biologii Uniwersytetu im. M. Kopernika w Toruniu. W 1975 r. habilitował się na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej.
W 1976 r. został powołany na stanowisko docenta. W 1997r przeszedł do katedry Fizjologii Akademii Medycznej, którą kieruje do chwili obecnej. W 1984r. został profesorem nadzwyczajnym a w 1991 r. profesorem zwyczajnym. Jest specjalistą II stopnia z zakresu fizjologii klinicznej.
Podstawowa problematyka działalności naukowej dotyczy przebiegu procesów metabolicznych i regulacyjnych organizmu w stanach zaburzeń bilansu energetycznego wywołanych hipo i hipertermią, wysiłkiem fizycznym oraz oddziaływaniem pól magnetycznych. Do głównych osiągnięć naukowych prof. J. Paluszaka należy: wyjaśnienie zjawiska zaniku tkanki tłuszczowej depozytowej u zwierząt karmionych tłuszczami maksymalnie udowodorowanymi , opisanie mechanizmu zmian stężenia wolnych kwasów tłuszczowych podczas lipemii pokarmowej, wykrycie i opisanie nowego czynnika lipolitycznego wyizolowanego ze ślinianek szczura, opracowanie metody oznaczania surowiczej aktywności mobilizującej lipidy i zastosowanie jej do badań otyłości, opisanie roli insuliny w zmianach metabolizmu podczas hipotermii i w innych stanach zaburzonego bilansu energetycznego. Jako jeden z pierwszych w Polsce podjął badania rodnikogenezy i roli reaktywnych form tlenowych w zespole niedokrwienia- reparfuzja-, a także prace dotyczące wpływu pól magnetycznych na przebieg restytucji powysiłkowej oraz gospodarkę energetyczną i rodnikogenezę.
Z tych dziedzin opublikował 240 prac naukowych.
Jest promotorem 14 prac doktorskich i patronował 6 rozprawom habilitacyjnym.
W latach 1969-1989 był Sekretarzem Naukowym Komitetu Patofoizjologii Komórki, Polskiej Akademii Nauk był członkiem Komitetu Nauk Fizjologicznych Polskiej Akademii Nauk, Komisji Dietetyki oraz  Komisji Fizjologii i Biochemii Żywienia, jest członkiem Komisji Adaptacji do Środowiska i Wysiłku PAN. W latach 1996-2005 był wiceprezesem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Za swoją działalność otrzymał m.in. Nagrody Ministra Zdrowia, Prezesa Polskiej Akademii Nauk oraz Miasta Poznania. Jest odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta.
Profesor Janusz Paluszak wolny czas poświęca słuchaniu muzyki klasycznej, z zamiłowaniem uprawia turystykę. Interesuje się historią lubi czytać książki dotyczące tzw. Literatury faktów.

Profesor Aleksander Sieroń

Profesor zwyczajny doktor habilitowany nauk medycznych doktor honoris causa Aleksander Sieroń kieruje  Katedrą i Oddziałem Klinicznym Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej w Bytomiu, Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Jest absolwentem Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach i Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Doktorat Honoris Causa w dziedzinie nauk medycznych otrzymał w 2005 roku w Narodowym Uniwersytecie Ukrainy w Użgorodzie. Jest specjalistą z zakresu chorób wewnętrznych, kardiologii, angiologii, hipertensjologii oraz balneologii i medycyny fizykalnej. Stworzył i kieruje znanym i uznanym w świecie Ośrodkiem Diagnostyki i Terapii Laserowej Nowotworów, a także Centralną Pracownią Endoskopii i Pracownią Genetyczną Nowotworów. Przez dwie kadencje pełnił funkcję Prorektora d/s Nauki Śląskiej Akademii Medycznej. Przewodniczył Zespołowi Konsultantów Wojewódzkich Województwa Częstochowskiego będąc jednocześnie Konsultantem Województwa Częstochowskiego ds. Chorób Wewnętrznych. Aktualnie jest Konsultantem Wojewódzkim Województwa Śląskiego ds. Balneologii i Medycyny Fizykalnej.
Jest autorem 601 pozycji naukowych, w tym 297 publikacji naukowych (w tym 55 zagranicznych oraz 28 opublikowanych w czasopismach z Listy Filadelfijskiej), 34 książek i rozdziałów w monografiach i drukach zwartych (w tym 2 zagranicznych) oraz 270 komunikatów zjazdowych (w tym 133 zagranicznych). Ponadto jest redaktorem 11 monografii w tym 1 zagranicznej. 28 Do uznanych nie tylko w kraju Jego osiągnięć naukowych należy wykazanie przyczyn przeciwbólowego działania laserów i pól magnetycznych, określenie przydatności autofluorescencji w badaniach zmian nowotworowych, określenie przydatności CPK BB w diagnostyce zawałów podwsierdziowych, opisanie pól sieciowych jako czynnika ryzyka choroby wieńcowej, wdrożenie do praktyki klinicznej (w oparciu o wyniki eksperymentalnych badań przedklinicznych i badań klinicznych) laseroterapii niskoenergetycznej, magnetoterapii, magnetostymulacji oraz diagnostyki i terapii fotodynamicznej.
Jest Prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Fotodynamicznej i Laserowej oraz Sekcji Zastosowań Laserów i Pól Magnetycznych w Medycynie Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Członkiem Międzyuczelnianej Rady Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego ds. Zastosowań Jądrowego Rezonansu Magnetycznego, Członkiem Rady Programowej Fizyki Medycznej Uniwersytetu Śląskiego, Członkiem Rady Naukowej Centrum Inżynierii Biomedycznej Politechniki Śląskiej, a także Członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Angiologicznego.
Wieloletni Przewodniczący, a obecnie Honorowy Prezes Zarządu Śląskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Katowicach, uprzednio Vice - Prezes Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Jest Zastępcą Redaktora Naczelnego "Wiadomości Lekarskich" i Redaktora Naczelnego „Rehabilitacji w Praktyce”. Jest także Członkiem Kolegium Redakcyjnego „Photodiagnosis and Photodynamic Therapy”, Członkiem Kolegium Naukowego "Inżynierii Biomedycznej", Członkiem Kolegium Redakcyjnego "Balneologii Polskiej", Członkiem Rady Naukowej „Lek w Polsce”, Członkiem Rady Konsultacyjnej „Gabinetu Prywatnego” oraz Członkiem Rady Programowej „Ogólnopolskiego Przeglądu Medycznego”. Jest recenzentem prac w czasopismach o zasięgu światowym takich jak: „Bioelectromagnetics” oraz „Photodiagnosis and Photodynamic Therapy”.
16 listopada 2006 roku został członkiem Komitetu Sterującego Europejskiej Platformy Medycyny Fotodynamicznej, której ukonstytuowanie się nastąpiło we Włoszech, w Padwie. Komitet składa się z 6-ciu profesorów zajmujących się kliniczną aplikacją metod fotodynamicznych oraz 6-ciu profesorów zajmujących się badaniami podstawowymi. Profesor jest jedynym naukowcem z tzw. krajów nowej Europy. Cele platformy, to aplikacja środków unijnych dla celów badań poświęconych diagnostyce i terapii fotodynamicznej, edukacja lekarzy oraz szeroko pojęte zapoznanie się społeczności lekarskiej z tą tematyką.
Jest promotorem 29 doktoratów, w tym 22 zakończonych uzyskaniem stopnia doktora, a także opiekunem 1 przewodu habilitacyjnego. Współpracuje naukowo z Fox Chase Cancer Center, Philadelphia, USA, Uniwersytetem w Użgorodzie, Ukraina, Wydziałem Medycznym Uniwersytetu w Padwie, Uniwersytetem w Aberdeen, Szkocja, Uniwersytetem Śląskim, Politechniką Śląską, Politechniką Poznańską, Akademią Medyczną w Poznaniu, Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Częstochowie.
Przebywał na zagranicznych stażach naukowych i szkoleniowych m. in. w Harvard Medical School, Boston (USA), Mayo Clinic, Rochester (USA), British Columbia Cancer Agency, Vancouver (Kanada), Kanada, Sheba Medical Center oraz Uniwersytet Bar-I-Lan, Izrael, Universitätische Kardiologische Klinik, Aachen (Niemcy),  Fox Chase Cancer Center, Philadelphia (USA), Dept. of Continuing Education, Baptist University – Lam Woo, Hong Kong (Chiny).
Był także profesorem wizytującym w Fox Chase Cancer Center, Philadelphia (USA).
Profesor Aleksander Sieroń jest Kawalerem Medalu „Gloria Medicinae” przyznawanemu tylko 10-ciu lekarzom z Polski i Świata raz w roku. Jest również Kawalerem Medalu Komisji Edukacji Narodowej za zasługi dydaktyczne. Został uhonorowany przez Polskie Towarzystwo Lekarskie Odznaką „Bene Meritus” oraz „Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Lekarskiego”.
Za zasługi dla Śląskiej Akademii Medycznej uzyskał „Medal 50-lecia Akademii”.
Od 5-lat jest członkiem Kapituły Stypendiów Polityka „Zostańcie z Nami” dla młodych naukowców.
6 marca 2006 roku uzyskał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Bytomia. Otrzymał także wiele nagród za działalność naukową w tym: Nagrodę Ministra Zdrowia za osiągnięcia naukowe w 2004 roku, Platynowy Laur „Ambasador Spraw Polskich” Kapituły Laurów Umiejętności i Kompetencji, Katowice 2005, a także tytuł „Ambasador Nauki Polskiej” wraz ze Złotym Medalem Światowej Fundacji Zdrowie Rozum Serce w 2006 roku. Złoty medal dla aparatu Viofor JPS System Light na Międzynarodowej Wystawie i Konkursie Produktów Innowacyjnych „Concours Lepine”, Paris 2005, Złoty Medal dla aparatu VIOFOR JPS LIGHT – System terapeutycznego współdziałania światła i pola magnetycznego Światowych Targów Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik Brussels Eureka 2005, Srebrny medal dla aparatu Viofor JPS System Clinic na Międzynarodowym Salonie Wynalazczości, Geneve 2005, Srebrny medal dla aparatu Viofor JPS System Laser na Międzynarodowej Wystawie i Konkursie Produktów Innowacyjnych „Concours Lepine”, Paris 2005, Special Award of Croatian Association of Inventors (Medal INOVA) na wystawie Croatian Inventors Exhibition, Zagreb 2001, Medaille d’Or avec Mention na wystawie “Brusseles Eureka 2001”, Brusseles 2001, Puchar Włoskiej Izby Własności Intelektualnej na wystawie „Brusseles Eureka 2001”, Brusseles 2001, a także wiele innych.

Jan Czernicki jest specjalistą w zakresie neurologii, rehabilitacji medycznej oraz balneoklimatologii i medycyny fizykalnej.

Podstawowa problematyka działalności dotyczy:

1.    oceny zjawisk immunologicznych u chorych na stwardnienie rozsiane, a zwłaszcza udziału czynników prozapalnych w modyfikacji odpowiedzi immunologicznej u tych pacjentów,
2.    wpływu zabiegów fizykalnych (łącznie z akupunkturą) na wyniki rehabilitacji chorych po udarze mózgu, z niedokrwieniem kończyn dolnych i zmianami zwyrodnieniowymi narządu ruchu,
3.     problemów psychologicznych i psychoterapeutycznych u chorych ze stwardnieniem rozsianym i innymi chorobami układu nerwowego,
4.    wpływu pól magnetycznych o różnej charakterystyce fizycznej na:
5.    oceny potrzeb rehabilitacyjnych osób niepełnosprawnych w województwie łódzkim.

Z powyższych dziedzin opublikował dotychczas 306 (przed habilitacja-52,po habilitacji 254) prac oryginalnych, przeglądowych, komunikatów zjazdowych, rozdziałów w podręcznikach i skryptach.

Był  promotorem ośmiu rozpraw doktorskich, recenzentem kilkunastu prac doktorskich i rozprawy habilitacyjnej oraz kierownikiem specjalizacji 17 lekarzy i magistrów rehabilitacji.

Za działalność naukową otrzymał kilkakrotnie nagrody Rektora Wojskowej Akademii Medycznej (m.in. za rozprawę doktorską - 1976, habilitacyjną - 1983 oraz badania dotyczące wpływu pól magnetycznych na organizmy żywe - 1999), wiele jego prac zostało opublikowanych w czasopismach zagranicznych: European Neurology, 1976, 14, 386; Arch. Immunol. Ther. Exp., 1979,27,345; Immunology Letters, 1980,1,311; Klin. Wochenschr., 1984, 62, 179; J.Pineal. Res. 1998, 25, 240; Adv. Exp. Biol. Med. 199,460,459; J. Pineal. Res. 2000, 27, 81.

Obecnie Jan Czernicki jest Kierownikiem Kliniki Rehabilitacji i Medycyny Fizykalnej z Oddziałem Dziennego Pobytu Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Szymon Kubiak dr hab. medycyny

Szymon Kubiak, dr hab. medycyny, prof. WSHE we Włocławku, po ukończeniu liceum ogólnokształcącego w Kołobrzegu w 1951r., rozpoczął studia w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Po dwóch latach przeniósł się do Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie kontynuował studia w ramach Fakultetu Wojskowo Medycznego, jako podchorąży.

Studia ukończył w 1957 roku w stopniu podporucznika lekarza. Jako oficer lekarz po ukończeniu studiów przez 42 lata pełnił odpowiedzialne funkcje lekarsko administracyjne.

Z wojska został zwolniony w 1994 roku w stopniu pułkownika, po uzyskaniu ustawowego wieku.

W swojej pracy systematycznie podnosił kwalifikacje zawodowe. W ramach specjalizacji uzyskał II stopień specjalizacji z otolaryngologii i II stopień z balneologii i medycyny fizykalnej. Studiował w kilku ośrodkach klinicznych w kraju, m. in. w Klinice Otolaryngologii WAM w Łodzi, AM w Poznaniu i AM w Warszawie, był także stypendystą Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego w szpitalu Charite w Berlinie. Poza pracą stricte kliniczną prowadził szereg badań naukowych, które kształtowały jego przyszłą karierę naukową. W 1967 roku przed Radą Wydziału Lekarskiego WAM w Łodzi obronił pracę doktorską na temat: „Użyteczność testów zagłuszeniowych w doborze kandydatów do oficerskich szkół artylerii” i uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Za tę pracę otrzymał nagrodę Ministra Obrony Narodowej. W 1978 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego i kolokwium habilitacyjnego przy prezentowaniu pracy „Profilaktyka, postępowanie lecznicze i rehabilitacja w chorobach narządu głosu wojskowej kadry pedagogicznej”.

W 1982 roku Minister Obrony Narodowej mianował Szymona Kubiaka docentem. W roku następnym Rada Naukowa Centralnego Szpitala Klinicznego WAM nadała mu nominację członka ww Rady. W roku 1997 otrzymał tytuł profesora nadzwyczjnego w WSHE we Włocławku, w której nadal pracuje jako wykładowca.

Działalność naukowo-badawczą rozpoczął profesor Kubiak bardzo wcześnie, piastując funkcję dyrektora sanatorium uzdrowiskowego w Kołobrzegu. Jego podstawowe zainteresowania dotyczyły tematyki laryngologiczno-foniatrycznej osadzonej w lecznictwie uzdrowiskowym. Obejmowały one zarówno profilaktykę jak i lecznictwo z rehabilitacją. Na szczególną uwagę zasługują osiągnięcia badawcze, dzięki którym wprowadzono do lecznictwa uzdrowiskowego preparat cynku i etanolowy ekstrakt propolisu w postaci aerozolu. Ogromną zasługą prof. Kubiaka jest propagowanie elektroaerozoli w lecznictwie uzdrowiskowym.

Swoje osiągnięcia naukowe i badawcze Profesor prezentował m. in. podczas kongresów międzynarodowych organizowanych w Rochester w Stanach Zjednoczonych i Davos w Szwajcarii, także - w formie referatów - na wielu innych prestiżowych zjazdach krajowych i zagranicznych. Dorobek naukowy profesora Szymona Kubiaka obejmuje ponad 70 prac, na które składają się prace monograficzne, eksperymentalne, kliniczne jak i poglądowe z zakresu audiologii klinicznej, foniatrii, lecznictwa uzdrowiskowego i profilaktyki chorób górnych dróg oddechowych.

W latach osiemdziesiątych prowadził wykłady i ćwiczenia z zakresu balneologii i medycyny fizykalnej dla studentów V roku medycyny WAM w Ciechocinku, co było nowością w programie studiów medycznych w kraju. Prowadzi wykłady z tematyki otolaryngologicznej na specjalistycznych kursach przed egzaminami z balneologii i medycyny fizykalnej.

Profesor Kubiak poza działalnością naukową pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji, m. in., w 1973 roku uczestniczył w misji ONZ w Wietnamie Południowym, w latach 1992 - 1994 był Naczelnym Specjalistą Wojska Polskiego w dziedzinie rehabilitacji i balneologii, w latach 1993 - 2005 był członkiem zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Balneologii, Bioklimatologii i Medycyny Fizykalnej, od 1993 do 2001 roku redagował "Balneologię Polską" i był jej redaktorem naczelnym. Od 1997 do 2005 roku był prezesem Włocławskiego Towarzystwa Naukowego i współzałożycielem Wyższej Szkoły Humanistyczno Ekonomicznej we Włocławku.

Za swoją pracę i zaangażowanie był wielokrotnie odznaczany medalami i orderami państwowymi, m. in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, dyplomem Amerykańskiego Instytutu Biograficznego "The International Directory of Distinguished Leadership, Outstanding Service to the Teaching in Balneology". Został wyróżniony także medalami za zasługi dla województwa włocławskiego i miasta Ciechocinka. Otrzymał również honorowe odznaki dowództwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego, Wojskowej Akademii Medycznej i "Za zasługi w służbie zdrowia".

Prof. Szymon Kubiak poza nauką i medycyną chętnie zajmuje się sportami wodnymi, szczególnie surfingiem, lubi dobrą książkę i myślistwo. Nie unika turystyki zagranicznej.